A iria gustĂĄballe sentir o aloumiño da despedida do dĂa. tiña curiosidade polo solpor, polo serĂĄn, pola noite e o luar. o avĂł falĂĄballe da lĂșa, que vai perdendo cada dĂa un cachiño, ata desaparecer; da sĂșa luz; de cĂłmo nace grande tralas montañas e se vai facendo mĂĄis pequena canto mĂĄis ascende no teito da noite. o avĂł tamĂ©n lle falaba dos soños que habitan a noite, contĂĄballe que son uns seres pequenos e transparentes que viven de dĂa tralas estrelas e de noite asoman Ăł balcĂłn da lĂșa.os magos das palabras axĂșdannos a descubri los soños. cada noite os soños, dende o balcĂłn da lĂșa, escollen unha persoa coa que pasa la noite e hai moito tempo tiñan enormes liortas porque todos querĂan se los primeiros es escoller; asĂ pois, decidiron que habĂa que poñer orde. os primeiros en escoller serĂan os soños divertidos, que sempre escollen persoas divertidas. e os Ășltimos serĂan os roñóns, que escollen as persoas roñonas e aburridas. e logo estĂĄn os pesadelos, os soños que ninguñen quere.
